Op het moment van schrijven is het carnaval in Noord-Brabant. Dat doen ze daar. Wat ze daar ook doen is varkens houden. (Sorry, dat was een zeer matig bruggetje. Maar hee, wat verwacht je op een blog dat krap een maand oud is? Ik ben Gerard Reve niet. Ik ben Johnny Volente. En dat is maar goed ook, want Gerard Reve is dood. Lang leve Gerard Reve! Lees al zijn boeken!).

Er zijn in Nederland ongeveer net zoveel varkens als mensen en grofweg de helft van die varkens woont in Brabant. Dat is geen toeval. In de eerste plaats zijn fysisch-geografische factoren van enorme invloed op de manier waarop het landschap is ingericht. W.F. Hermans had je hier alles over kunnen vertellen, want hij promoveerde erop. Maar helaas, W.F. Hermans is dood, en daarom vertel ik het jullie. (Overigens, lang leve W.F. Hermans! Lees al zijn boeken.).

Een paar voorbeelden: omdat het aan de kust vaak hard waait heb je weinig last van luizen en dus is het er uitermate geschikt om bloemen te kweken; in Honduras schijnt de zon nogal veel en dus besloot de United Fruit Company zijn bananenbomen daar te planten en niet in, pak ‘m beet, Estland. En op de schrale zandgronden in Noord-Brabant wil nog geen brandnetel groeien, en dus verbouwt men daar traditioneel varkens.

Maar dat verklaart niet hoe die keuterboertjes uitgroeiden tot ware superboeren met megafarms waar varkens opeengepakt in een eeuwige polonaise staan opgesteld. Dat komt namelijk door de GATT, zeg maar het Eurovisie Songfestival van de internationale handel, tegenwoordig operend onder de naam WTO. De media vinden het vaak interessanter om verslag te doen van de rellen die standaard plaatsvinden in de steden waar vergaderd wordt dan over de inhoud van die vergaderingen, maar er wordt zo nu en dan toch echt het een en ander besloten. Vaak zijn dat zaken waar iedereen zich wel in kan vinden en die dus weinig reuring geven, maar een enkele keer is de uitkomst wat ongelukkiger.

Tijdens de onderhandelingsronde in 1962 wilde de EEG zijn eigen graanmarkt beschermen middels hoge importtarieven voor graan van buiten Europa. In ruil daarvoor werden de importtarieven voor graansubstituten drastisch verlaagd. Het onbedoelde gevolg was dat er enorm voordelig soja kon worden geïmporteerd en boeren begonnen hun varkens in plaats van graan massaal soja te voeren. Maakt voor die varkens niets uit, die vreten alles. Beesten zijn het! Dankzij de nabije ligging van de Rotterdamse haven, waar de soja Europa binnenkwam, floreerde de Brabantse varkensindustrie. Ondertussen kreeg de Europese graansector het door de spijsverandering van de varkens juist moeilijk. Best dom dus allemaal, achteraf. Deze ongelukkige loop van de geschiedenis staat bekend als Het Gat van Rotterdam. Dit nodigt uit tot het maken van een lompe grap over Sylvie Meis, maar die komt helaas niet uit Rotterdam. En over Nelleke Noordervliet maak je zulke grappen niet (maar je hoeft ook weer niet per se al haar boeken te lezen.).