Stoplichten in Amersfoort

Afgelopen zaterdag was ik het Almelo van de provincie Utrecht. Eén stoplicht springt op rood, een ander weer op groen, ook in Amersfoort is altijd wat te doen. De voetgangerslichten in Amersfoort zijn gelukkig wel een stuk boeiender dan die in Almelo. In plaats van standaardmannetjes staan er meisjes op. Toen ik het rode meisje zag was ik zo benieuwd hoe ze er in het groen uit zou zien dat ik pardoes niet door rood liep.

Het viel vies tegen. Ze was wat aan de dikke kant, had een soort negatieve bochel in haar rug en een veel te grote neus. Wikipedia leert dat het meisje Sofie heet en dat ze sinds 2000 in het straatbeeld van Amersfoort te vinden is. Haar te grote neus blijkt een kuif te zijn – dat was daar rond de millenniumwisseling natuurlijk nog hartstikke hip. Continue reading

Alle dagen feest

Als je een kind bent, dan is je verjaardag de mooiste dag van het jaar. Je krijgt cadeautjes, je staat de hele dag in de belangstelling en je mag een partijtje geven voor al je vriendjes en vriendinnetjes. Tegenwoordig betekent dat een geheel verzorgde catwalkparty of een prinsessenfeestjes waarvoor je ouders anderhalve rug neer moeten leggen. Zelf ben ik van de ‘zwemspullen meenemen, je wordt thuisgebracht’-generatie. Ik zou de luxe feestjes van nu graag veroordelen, maar ik besef dat mijn ouders op hun verjaardag niet veel meer deden dan een potje ganzenbord. Zij vonden het waarschijnlijk belachelijk dat ik zo nodig naar een subtropisch zwemparadijs moest, dus ik zal op mijn beurt nu ook niet zeuren. Laten we het vooruitgang noemen. Continue reading

Kattenmens, hondenmens, Harry Mens

Een tijdje geleden schreef het NRC over ene Bob die zijn baan had uitbesteed aan een Chinees bedrijf en de hele dag kattenfilmpjes keek. In het artikel wordt gesproken van ‘bedrog’, maar het werk waar Bob voor was aangenomen werd gewoon uitgevoerd. Heel goed zelfs, ‘zijn programmeerkwaliteiten werden geroemd.’ Bob blij, baas blij, Chinees bedrijf blij, alleen maar winnaars. Zou ik denken. Maar ik snap net zoveel van economie als Arnold Heertje van achterham, dus focus ik op de kattenfilmpjes. Continue reading

Poepen op 1 april

Op 1 april 1986 haalde ik een grap uit met mijn vader. Die grap bestond eruit dat ik zout in zijn thee strooide. Mijn vader was toen ongeveer net zo oud als ik nu en als hij in die dagen ook maar een beetje op mij leek, dan zal hij gedacht hebben: Jezus, wat een supertrieste gast is mijn zoon. Vriendelijk als hij was veinsde hij echter dat hij het de grap van de eeuw vond en dat kwam mooi uit, want dat vond ik zelf ook. Continue reading

Een douchegordijn met hondjes

Sinds ik verhuisd ben naar het huis waar ik nu woon stond ‘een nieuw douchegordijn kopen’ op mijn to-do-list. Ik had wel een douchegordijn, maar dat hing er nog van de vorige bewoner en het stond stijf van de schimmel, shampooresten en god weet wat voor resten nog meer. Toen het er na anderhalf jaar nog steeds niet van was gekomen, besloot ik mijn oude gordijn weg te werpen zonder dat ik een nieuwe had. Na twee weken elke ochtend de badkamervloer dweilen was ik het zat. Ik ging voor het eerst in mijn leven een douchegordijn kopen. Continue reading

Het regent weerrecords

Als de koningin aftreedt, of de paus, of wie dan ook, dan doen de journaals altijd alsof er verder niets gebeurd is. De crisis is even voorbij, het is nergens oorlog en er zijn geen zeeleeuwtjes geboren in Burger’s Zoo. Maar voor het weerbericht is altijd ruimte.

Weersvoorspellingen zijn superhandig, want hoe weet je anders of je voor de volgende ochtend je zuidwestertje of je teenslippers klaar moet leggen? Het weerbericht is bovendien enorm spannend. Ik hoop altijd dat het mooi weer wordt. Vooral de eerste mooie dag van het jaar is fijn. Martin Bril noemde het rokjesdag. Een understatement natuurlijk. Hij bedoelde dat hij botergeil werd van al die prachtige borsten die, na een winter lang binnen hangen, eindelijk weer nieuwsgierig over de randen van jurkjes en topjes de wereld inkeken. Continue reading

Een mooie blote vrouw

Twee weken geleden werd ik door de redactie van Sargasso op mijn vingers getikt. Mijn stukjes vonden ze best oké, maar er was iets mis met de koppen. Die moesten uitdagender, opdat er meer mensen op zouden klikken. Gelijk hebben ze. Als de voorgevel niet uitnodigt, dan ga je niet naar binnen. Continue reading

Milka Tuc, heel niet lekker

In de schaduw van de stapel paardenvleesaffaires voltrok zich recent een voedselschandaal dat grotendeels onopgemerkt is gebleven. Milka, fabrikant van een chocola-achtige substantie die, anders dan de naam (Milch-Kakao) doet vermoeden vooral uit suiker bestaat, introduceerde een nieuwe chocoladereep: Milka Tuc. Het is het slechtste idee sinds de dag dat Britney Spears besloot te gaan acteren. Continue reading

Genaaid door Suske en Wiske

Op 15 februari jongstleden zou Willy Vandersteen honderd jaar oud zijn geworden, ware het niet dat hij al ruim twee decennia dood is. Zijn honderdste geboortedag ging vrijwel onopgemerkt voorbij. Het is tekenend voor de populariteit van zijn geesteskinderen Suske en Wiske. Vijftien jaar geleden werden er drie keer zoveel albums verkocht als nu. Daar kunnen die lieve Suske en Wiske weinig aan doen. De hele stripwereld wordt geconfronteerd met sterk dalende verkoopcijfers. De jeugd van tegenwoordig leest vrijwel geen stripboeken meer. Continue reading

Ushi must niet gerecenseerd worden

In de nrc.next van afgelopen vrijdag schrijft Anastasia Hacopian over Ushi Hirosaki, het grappig bedoelde Japanse typetje van Wendy van Dijk. Hacopian noemt Ushi ‘een racistische karikatuur’ en vergelijkt haar met Zwarte Piet. Ze windt zich erover op dat Nederland massaal zwijgt in de zaak Ushi. Continue reading