Stel je voor dat er vanaf Groningen een dertig kilometer brede landstrook naar het oosten loopt tot aan de Poolse grens en dat die hele baan dan bij Nederland zou horen. Dat zou me toch een malle boel zijn? Nou, de Caprivistrook is zo’n landstrook, maar dan hoort-ie bij Namibië in plaats van bij Nederland en daarom kan niemand het een reet schelen hoe raar dat is. In het Westen vinden de meeste mensen Afrika namelijk niet bijster interessant. Dat beeld van aids en vliegjes is eigenlijk wel handig. Je maakt maandelijks drie euro over naar Oxfam Novib en zo kun je met een gerust hart met je kinderen door het Vondelpark fietsen op je hippe bakfiets, begaan met de wereld als je bent.

De Caprivistrook is het resultaat van onderhandelingen tussen Duitsland en Engeland aan het eind van de negentiende eeuw. Het leek Duitsland wel handig om de twee stukjes Afrika die ze bezaten, het huidige Namibië en Tanzania, met elkaar te verbinden. Maar daarvoor moesten ze gebruik maken van een rivier die door Brits gebied stroomde. De Britten waren het toevallig juist een beetje zat om te moeten wedijveren met de Duitsers over de aanspraak op Zanzibar. Dus ze doken samen een achterkamertje in en de Caprivistrook was een feit.

Dit was stap 1 in een groter plan. De Duitsers wilden de strook verder doortrekken, maar toen kwam de avonturier Cecil Rhodes aan de macht in de Kaapkolonie en die wilde daar niets van weten. De onaffe verbinding tussen oost en west steekt sindsdien als een onwelwillende pluk haar uit de kop van Namibië. Het plan van de Duitsers was overigens sowieso al uitgelopen op een fiasco, want de rivier waar het allemaal om te doen was bleek onbevaarbaar.

Toen Duitsland druk bezig was met de Eerste Wereldoorlog rook Zuid-Afrika zijn kans en het bezette Namibië, inclusief de Caprivistrook. Tot 1990 werd het geïsoleerde gebied vooral gebruikt als uitvalsbasis voor het Zuid-Afrikaanse leger. Daarna werd Namibië onafhankelijk. Vanaf nu zou alles eindelijk beter worden. O nee, toch niet. In augustus 1999 was de Caprivistrook heel even wereldnieuws. Er zouden rebellen actief zijn die zich wilden afscheiden van Namibië. Maar eigenlijk wist niemand precies hoe het zat en niemand had zin om het uit te zoeken, dus na drie dagen verdween het gebied weer uit de media, om nooit meer terug te keren.

Nu, dertien jaar later, is er ogenschijnlijk een hoop veranderd. De Caprivistrook is tegenwoordig vooral bekend als vakantieoord voor gepensioneerde westerlingen, die er heen vliegen voor een ‘luxe safari’. Luxe betekent dat je wel olifanten, buffels en leeuwen te zien krijgt, maar geen hongerige kindertjes en moordende rebellen. En wat je niet ziet bestaat niet, dus de automatische incasso naar Novib wordt bij thuiskomst direct stopgezet. Daar kunnen die gepensioneerden dan mooi hun eigen bijdrage van betalen, dan kan ik tenminste op mijn achtendertigste met pensioen.

Ja ja. Johnny Volente, altijd actueel.

In Donald Duck komen wel meer vervelende personages voor. Guus Geluk bijvoorbeeld. Die heeft altijd maar geluk en dat is zo zielig voor Donald. De Zware Jongens en Boris Boef zijn crimineel, Buurman Bolderbast is een eikel en Zwarte Magica zit altijd maar achter Oom Dagobert geluksdubbeltje aan, al moet ik toegeven dat ik haar voor een getekende eend zonder tieten behoorlijk geil vind.

Genoemde karakters zijn ‘gemeen’ of ‘stom’, maar ze hebben wel een duidelijke functie. De door de EO gesubsidieerde Wolfje heeft zijn boosaardige vader Midas nodig om de braverik uit te kunnen hangen en als Gijs Gans gehoorzaam alle klusjes die Oma Duck hem opdraagt uit zou uitvoeren is er over die boerderij niks te vertellen. Zonder tegenstellingen zou je een strip krijgen waarin iedereen elkaar schouderklopjes geeft om niets, terwijl men om het hardst lacht om elkaars grappen, ook al zijn die meestal verre van grappig. Dat zou een strip zijn waarin het volstrekt onduidelijk is waarom de hoofdpersonen eigenlijk de hoofdpersonen zijn, aangezien ze in niets boeiender zijn dan een random figurant. Je zou dan, kortom, een stripversie van De Wereld Draait Door krijgen en daar zit niemand op te wachten. Bovendien bestaat dat al. Het heet Jan, Jans en de Kinderen.

Tokkie Tor is zo mogelijk nog saaier. Hij ziet eruit als een misvormde Mickey Mouse zonder oren en hij beleeft net zoveel als mijn goudvissen, namelijk niets. Daar zou je conceptueel natuurlijk nog best iets mee kunnen, maar dat heeft Disney niet gedaan. Een greep uit Tokkies laatste avonturen:
1. Tokkie wint een skiwedstrijd maar glijdt later uit op een pas geboende vloer.
2. Tokkie jat aardbeien, maar dan betrapt de boer hem en die spuit er insecticiden overheen, zodat Tokkie geen aardbeien meer kan eten.
3. Sorry, hier was ik al in slaap gevallen.

Het leek onmogelijk om een strip te maken die saaier is dan Tokkie Tor, maar toen De Metro geïntroduceerd werd in Nederland bleek het toch te kunnen. Ene Scribbly, waarschijnlijk ook een tor, maakte nóg minder mee dan Tokkie Tor, en dat dan elke dag! Dat Scribbly zo saai was viel echter minder op omdat hij in verhouding met het medium waarin hij verscheen minder uit de toon viel. Gelukkig is Scribbly er een jaar geleden mee opgehouden. Dat zouden meer torren moeten doen.

Hoe mooi was daarom die zonnige dag in maart 1954? Tokkie Tor werd voor vijf jaar uit de Donald Duck verbannen. Het waren de vijf mooiste jaren van de eeuw. Maar volgens een bericht in De Metro was 11 april 1954 de saaiste dag van de twintigste eeuw. Dat kan dus niet. Daarmee is bewezen dat de Metro niet alleen een kutkrant is die totaal onboeiende berichten plaatst, maar dat die berichten ook nog eens feitelijk onjuist zijn.

De enige die belang heeft bij De Metro is Tokkie Tor. Zo kan hij eindelijk Henk en Betsie Papiervis eens voor het eten uitnodigen. Voor deze en meer slechte grappen verwijs ik naar Tokkies twitteraccount. Welterusten.

Waar wijn mengen gevoelsmatig vrij smerig is, accepteren we het bij andere producten zonder morren. Bij melk bijvoorbeeld stoort niemand zich eraan dat de koeien die het gaven zowel uit Lutkewierum als uit Nijemirdum en Grauw komen. En in half-om-halfgehakt zitten niet alleen Afrikaanse, maar ook Brabantse koeien, al noemen ze het daar varkens.

Ook in de whiskybranche is het zeer geaccepteerd dat het graan niet van één boer komt, maar van een FC Emmen-stadion vol boeren, al is dat vanwege de prestaties van de plaatselijke FC helaas al een decennium niet meer voorgekomen. Zo’n whiskymix noemen ze ‘blend’ en dan staat het ineens chic in plaats van pauper. Slimme gasten, die whiskymarketeers.

Een van de eersten die dit blenden toepaste was de jonge boerenzoon John Walker. John had in de eerste helft van de negentiende eeuw een levensmiddelenwinkeltje in het Schotse dorpje Kilmarnock. Hij kocht zijn producten in bij boeren uit de omgeving, maar de whisky was van nogal wisselende kwaliteit. John, snugger als hij was, gooide de hele bende bij elkaar, piste er nog eens overheen en verkocht het mengsel per fles. Zo had elke fles dezelfde inhoud en hoefden Johns klanten niet bang te zijn voor een miskoop. Bij John wist je wat je kreeg: een degelijke whisky die een beetje naar urine smaakt.

Het was vervolgens Johns zoon Alexander die besloot om de hele grocerybende overboord te kieperen om zich volledig toe te leggen op whisky. Alexander en zijn zoon Alexander II (tja…) waren slimme zakenlui. Ze bedachten de emblematische vierkante fles (die brak minder snel en er pasten er meer van in een doos), het scheve etiket (dan kon de naam groter worden geschreven) en ze verdreven het working class-imago van het merk door hun (groot)vader in het logo een deftige hoge hoed en een wandelstok te geven.

Momenteel heeft Johnnie Walker vijf whisky’s in zijn assortiment die onderling verschillen qua samenstelling en rijpingstijd. Red Label is de beste koop: hij is niet zo duur en drinkt lekker weg. De duurste is de Blue Label. Voor een fles betaal je minimaal 150 euro, terwijl je er maximaal met z’n drieën dronken van kunt worden. Voor mensen met een goede baan en weinig vrienden is dat prima, maar leuke mensen kunnen voor dat geld beter tachtig pakken Liebfraumilch kopen. Met al die Maria’s en Jezussen in je huis maak je dan bovendien een goede kans om in de hemel te kopen en daar is Blue Label gratis, want daarom heet het de hemel.

Zout is een tragisch product. Het is als de Rita Verdonk onder de smaakversterkers: ooit mateloos populair, maar nu gooien we het op de grond als het vriest. Dat laatste doen we inderdaad niet met Rita Verdonk, maar zij schrijft tegenwoordig ‘columns’ voor de Spits en dat is minstens zo abject.

Het is niet zo lang geleden dat zout zeer waardevol was. Dat was in de tijd dat Julius Caesar de schrikkeldag invoerde a.k.a. de Romeinse tijd. Soldaten kregen toen zelfs uitbetaald in zout. Dat lijkt nu vreemd (wie legt zijn leven nou in de waagschaal door in Afghanistan te gaan vechten opbouwen voor omgerekend 8000 kilo zout per maand?), maar het waren andere tijden. Zout was schaars en bij gebrek aan koelkasten werd het veel gebruikt om voedsel te bewaren. De vraag was dus enorm en het aanbod minimaal, en dan krijg je hoge prijzen.

Vanwege de vooruitgang (lang leve de vooruitgang!) is het tegenwoordig heel makkelijk zout te winnen en dus is het niet meer schaars, terwijl de vraag enorm is afgekomen. Daarom kost een kilo zout slechts 35 cent.

Een Nederlandse man eet gemiddeld bijna tien gram zout per dag. Veel te veel naar het schijnt en binnenkort gaan we dus allemaal dood, maar dat is nu even niet van belang. Wel dit: van die tien gram zit het grootste deel verwerkt in prefab sauzen, kaas, brood, vleeswaren, wegwerppizza’s, et cetera. Ongeveer een gram per dag voegen we zelf toe tijdens het koken. Eén gram. Met een standaard bus zout van 500 gram kun je als alleenstaande man dus bijna anderhalf jaar vooruit. Dat kost minder dan een cent per week.

Gevoelsmatig klopt dat niet. Als een bus zout tien euro zou kosten dan zouden mensen het ook wel kopen. Dat is namelijk vijftien cent per week en dat is nog altijd verwaarloosbaar. Maar dankzij concurrentie en het verbod op kartelvorming is zout spotgoedkoop. Lang leve het kapitalisme! Soms dan.

Omdat zout bijna niks kost en zeer weinig verkocht wordt ligt het voor de hand dat supermarkten hun prioriteiten elders leggen, maar niets is minder waar. Albert Heyn heeft meer dan tien soorten zout in het assortiment. Nu kan ik er nog wel inkomen dat er een miniem verschil is tussen zeezout en mijnzout of dat je vanwege je glutendieet wel of juist geen jodium in je zout blieft, maar tien soorten lijkt me wat overdreven.

De overbodigste soort is zonder meer de kiloverpakking keukenzout. Dat zit niet in zo’n praktische plastic bus maar in een papieren zak. Het is nog onhandiger dan een bermbomslachtoffer, want het is onmogelijk om vanuit zo’n zak een klein snufje zout op je ei te strooien zonder dat je uitschiet. Waarom zou je dat kopen?

Financieel levert de keuze voor de zak je op jaarbasis hooguit een paar dubbeltjes op, dus zelfs als je heel oud wordt (maar dat word je niet omdat je te veel zout eet) kun je er, rekening houdend met de inflatie, aan het eind van je leven precies één appel van kopen. Waar je vervolgens niets mee kunt omdat je geen tanden meer hebt.

De enige mensen die de zak boven de bus zullen prefereren zijn de milieufreaks. Dat is hun goed recht, maar het zet niet echt veel zoden aan de dijk. Het milieu is er meer bij gebaat als de Spits ophoudt met het afdrukken van de columns van Rita Verdonk. Kunnen we haar altijd nog op straat gooien als het vriest.

10. MOOIWEERFIETSERS
Ze hebben veel gemeen met mooie meisjes: als het regent zie je ze niet, maar als de zon schijnt zijn ze ineens overal. Mooiweerfietsers kennen de verkeersregels niet, wat voor veel bijna-ongelukken zorgt. Ze heten meestal Chantal en ze zijn fan van Lingo. Het vervelendste is dat ze gemiddeld vroeger opstaan dan gewone fietsers (‘want dan ik nog wat aan m’n dag’) zodat alle stallingsplekken bezet zijn. Tot overmaat van ramp hebben ze meestal ook nog zo’n stomme mand op hun fiets zodat ze nóg meer ruimte in beslag nemen.
BRUTO IRRITATIEFACTOR: 5,4
Aftrek omdat het mooi weer is: -2,8
NETTO IRRITATIEFACTOR: 2,6

9. TRAPTAXI’S
Traptaxi’s zijn langzamer dan Martin Feigenwinter op de 500 meter sprint dus je moet ze wel inhalen wil je niet omvallen, maar omdat ze zo breed zijn als Ted van der Parre in zijn hoogtijdagen is passeren schier onmogelijk. Voordeel is dat de toeristen die erin zitten niet los op straat lopen. Traptaxi’s zijn bovendien beter voor het milieu dan gewone taxi’s en dus duurt het anderhalve minuut langer voordat Nederland in 2053 overstroomt wegens gesmolten ijskappen. Het is niet zeker of dat laatste een voor- of nadeel is maar ik gok op het eerste, positief ingesteld als ik ben.
BRUTO IRRITATIEFACTOR: 4,6
Aftrek wegens minder loslopende toeristen en een beter milieu: -1,5
NETTO IRRITATIEFACTOR: 3,1

8. DUIVEN
Hoewel je ze het liefst dood zou fietsen rem je toch maar af, vooral omdat je geen zin hebt in bloed en ongewassen veren in je baard. De duif in kwestie wijkt meestal naar dezelfde kant uit als jij zodat je nog verder af moet remmen en pas als je bijna stilstaat vliegt hij eindelijk weg. Je kan het die beesten moeilijk kwalijk nemen want ze hebben het denkvermogen van een stonede toerist en als het kamelen waren geweest was het nog veel onhandiger, maar leuk is het niet.
BRUTO IRRITATIEFACTOR: 6,9
Verzachtende omstandigheid wegens laag IQ en geen kamelen: -3,7
NETTO IRRITATIEFACTOR: 3,2

7. TOERISTEN
Hoewel je ze het liefst dood zou fietsen rem je toch maar af, vooral omdat je geen zin hebt in bloed en ongewassen dreads in je baard. De toerist in kwestie wijkt meestal naar dezelfde kant uit als jij zodat je nog verder af moet remmen en pas als je bijna stilstaat duikt hij eindelijk een museum of een coffeeshop in. Je kan het die gasten niet kwalijk nemen omdat ze het denkvermogen hebben van een stonede duif en soms zit er best een lekker wijf tussen, maar leuk is het niet.
BRUTO IRRITATIEFACTOR: 6,9
Verzachtende omstandigheid wegens stoned en soms een lekker wijf: -3,6
NETTO IRRITATIEFACTOR: 3,3

6. TRAMS
Als je eronder komt kan je zo een been of een arm verliezen en dat maakt het fietsen er niet per se gemakkelijker op. Ook als ze niet rijden zijn trams irritant, omdat de tramrails altijd precies daar liggen waar jij fietst. Met name tijdens dronkenschap is dat gevaarlijk. Het voordeel van trams is dat ze in de winter de mooiweerfietsers van de straat houden.
BRUTO IRRITATIEFACTOR: 5,0
Aftrek wegens oplossing mooiweerfietsersprobleem in de winter: -1.3
NETTO IRRITATIEFACTOR: 3,7

5. TEGENLIGGENDE FIETSERS
Ik begrijp best dat mensen bij wegopbrekingen of bij geen zin om twee keer over te steken soms een stukje tegen de stroom in fietsen, maar ik keur het toch af. Vaak is het in zo’n geval beter om over de stoep te fietsen (daar loopt meestal toch niemand), maar vanwege hun lage IQ denken veel tegenliggende fietsers dat over de stoep fietsen illegaler is dan over het fietspad in de verkeerde richting. Omdat ze stiekem best weten dat ze fout zitten kan je ze heel makkelijk opzij dwingen, wat een heerlijk gevoel van macht geeft.
BRUTO IRRITATIEFACTOR: 7,2
Aftrek wegens gevoel van macht: -0,7
NETTO IRRITATIEFACTOR: 6,5

4. TAXI’S
Er zijn vast wel een paar goede taxichauffeurs, maar de meesten denken dat ze altijd voorrang hebben en ze rijden daardoor regelmatig zichzelf en anderen dood. Qua intelligentie zitten ze ergens tussen tegenliggende fietsers en duiven in en je mag het ze dus niet heel erg kwalijk nemen, maar dat doe ik toch.
BRUTO IRRITATIEFACTOR: 6,7
Aftrek wegens goede taxichauffeurs (3%): -0,1
NETTO IRRITATIEFACTOR: 6,6

3. BAKFIETSEN
In het pre-Bakker Barttijdperk was de bakfiets voorbehouden aan ambachtelijke bakkers (en aan krakers met honden), maar sinds een jaar of tien heeft een hele generatie yuppen besloten dat kinderzitjes slecht zijn voor je status en dus vervoeren ze hun kroost nu in veel te dure bakfietsen. Net als traptaxi’s hebben ze last van het Feigenwinter-Van der Parresyndrooom en bovendien kweek je met die dingen kinderen tot prinsjes en prinsesjes die denken dat de wereld van hun is, zodat ze later in SUV’s rond gaan rijden.
BRUTO IRRITATIEFACTOR: 4,6
Strafpunten wegens prins(es)jeskwekerij: 4,1
NETTO IRRITATIEFACTOR: 8,7

2. SUV’S
Ze zijn super onpraktisch omdat je ze nergens kunt parkeren en omdat ze nergens tussendoor passen, maar toch rijdt een bepaald type mens graag in SUV’s rond. Dit zijn voornamelijk nare lieden met korte piemels die hun geld verdienen met de handel in clusterbommen of kinderconfectie en die denken dat de wereld om hen draait in plaats van om haar eigen as. Net als taxi’s zijn ze geneigd om fietspaden te blokkeren en fietsers af te snijden en in smalle straatjes kan je ze nooit passeren. Bovendien zijn ze slechter voor het milieu dan een natte wind van Ron Brandsteder.
BRUTO IRRITATIEFACTOR: 7,0
Strafpunten wegens kinderconfectie en Ron Brandsteder: 2,8
NETTO IRRITATIEFACTOR: 9,8

1. SCOOTERS
Ik ben opgevoed met het gedachtegoed dat het supergay en diep triest is als je na je achttiende nog op een scooter rondrijdt, maar in de grote steden is het ding vooral onder gladde salestypes en opgeschoten post-pubers erg populair. Dat het er niet uitziet is één, maar de gassen die ze uitstoten als ze bij een stoplicht voor je staan te wachten veroorzaken allerlei dodelijke kankervarianten en waarschijnlijk ook aids en dat is serieus best wel kwalijk.
BRUTO IRRITATIEFACTOR: 2,2
Bonus wegens ziektes: 7,9
NETTO IRRITATIEFACTOR: 10,1

De uitvinder van de saxofoon, de Belg Adolphe Sax, was een stuk minder fortuinlijk. Toen hij in 1840 zijn uitvinding deed moest men niets van hem hebben. Hij week daarom uit naar Frankrijk. Daar had hij meer geluk. Het was namelijk vredestijd en de Europese legers verveelden zich een uur in de wind. Voetbal bestond nog niet echt en dus waren de internationale krachtmetingen van muzikale aard. Het Eurovisie Songfestival weerklinkt nog als een nare echo uit die tijd.

De Fransen waren al jaren stikjaloers op de suprematie van Oostenrijkse en Pruisische legercorpsen toen ze Sax’ uitvinding onder ogen kregen. Als de Zinadine Zidane onder de muziekinstrumenten zou dit wel eens de noeste kracht kunnen zijn die de zwakke Franse muziekkoepeltjes nodig hadden, dachten ze. Wat volgde ging niet bepaald met de Franse slag: de saxofoon werd door de minister van defensie verplicht gesteld in elk legeronderdeel. Vrede doet gekke dingen met de mensen.

Lang kon Sax niet genieten van zijn monopolie, want de revolutie van 1848, die verder vrij weinig met saxofoons te maken had, betekende een einde van zijn succes. Sax kon het een paar jaar uitzingen, maar ging toen failliet. Er heerste armoe in het huize Sax en het geeft te denken dat Adolphe de moeilijke periode overleefde terwijl zeven van zijn kinderen van de honger omkwamen. Of misschien moet ik ‘trek’ zeggen, anders krijg ik mijn Afrikaanse lezertjes weer over me heen.

Sax had ondertussen lekker lopen netwerken en toen Napoleon III een paar jaar later aan de macht kwam werd het decreet in ere hersteld. Er volgden vette jaren, maar in 1870 ging het weer mis: de Frans-Duitse Oorlog (niet te verwarren met de Wolter Kroese Oorlog) zorgde voor een nieuw faillissement. Strijdende soldaten blazen nu eenmaal niet, behalve elkaar op.

Sax ging opnieuw failliet. Hij leefde nog twintig jaar in Parijs, gebroken en anoniem. In 1894 blies hij zijn laatste adem uit.

Pas na zijn dood kwam de erkenning. Zijn beeltenis werd gebruikt voor het biljet van 200 Belgische frank, zo’n 5 euro. Daar kan je in de uitverkoop precies een album van Sonny Rollins van kopen. Of van Candy Dulfer, maar koop er dan voor de zekerheid een doosje Viagra bij.

Kartner was in een ver verleden wel de ontdekker van De Bever. Van zijn zangtalent dan uiteraard, want van voetballen heeft Kartner geen verstand. Van muziek bleek Abraham, zoals zijn kinderen hem noemen, ook geen verstand te hebben (remember Sieneke-gate?), maar dat wist men indertijd nog niet. We spreken hier over het jaar 1980, een jaar dat je chronologisch gesproken grofweg tussen 1979 en 1981 moet plaatsen. John was 14 en Pierre Kartner schreef hem een hit.

Maar John werd ouder en hij vond zijn ontdekker, die de Smurfentijd niet achter zich kon laten, een kinderachtige man. John besloot zijn zangcarrière onder de wilgen te begraven. Hij zou voetballer worden. Nu ken ik wel meer jongetjes van 14 die voetballer willen worden (of eigenlijk niet, ik ken helemaal geen jongetjes van veertien want dat geeft vroeg of laat gedonder) maar John had werkelijk talent.
Het voetballen ging hem goed af. Op het veld schopte hij het niet veel verder dan Dordrecht ‘90, maar in de zaal was hij onverslaanbaar. Zaalvoetbal is weliswaar een beetje het synchroonzwemmen onder de voetbalvarianten (later meer daarover) en de concurrentie is dus gering, maar toch: beste zaalvoetballer van het hele WK word je niet als je een scheidsrechter niet van een cornervlag kunt onderscheiden.

Toen John het voetballen fysiek niet meer aankon pakte hij zijn carrière als zanger weer op. Sinds 2006 scoorde hij ruimt tien hits met niets verhullende titels als Ben Je Alleen? en Wanneer, Wanneer, Wanneer.

Nu John, nu. Nu.

In zijn enige hit als kind, Als Ik Later Eens Trouw, heeft John het over zijn wens om ooit te trouwen met een meisje dat op zijn moeder lijkt. Dat is niet gelukt. Hij trouwde namelijk met een man (de mate van gelijkenis met zijn moeder is niet bekend). Die homoseksualiteit van De Bever is iets waar ik op in wil zoemen. Niet dat ik er iets op tegen heb, bij Johnny Volente respecteren we iedereen. Behalve dan jonge mannen met linnen tasjes, want dat is gay.

Maar John geaardheid is opmerkelijk. Anders dan bij Johnny Volente rust er in de voetballerij namelijk een taboe op homoseksualiteit. Algemeen wordt aangenomen dat zo’n 5% van de mannen homofiel is, maar het is wereldwijd maar van een paar voetballers bekend dat ze op mannen vallen. Zelfs als je er rekening mee houdt dat de meeste homo’s liever kapper of tv-presentator worden is het onwaarschijnlijk dat er zo weinig homoseksuele voetballers zijn.

Dacht ik. Tot ik een paar jaar geleden geheel tegen mijn gewoonte een voetbalwedstrijd bezocht. Ajax speelde tegen AZ. Op een gegeven moment begon het Ajax-legioen een mij onbekend lied te zingen met als enige tekst ‘al die dan niet springt is homofiel’. Wat er toen gebeurde was uitermate fascinerend. Heel het stadion begon te springen. Maar plots viel mijn oog op de hoek waar de AZ-supporters zaten. Daar sprong niemand. Zó zat het dus. Als je homo bent heb je helemaal geen tijd om te voetballen. Dan moet je AZ aanmoedigen.

Naast me zat een oude man met een lange baard en een bolhoed. ‘Ben je alleen?’, vroeg ik hem. Hij schudde van nee en wees op de lege stoel aan zijn andere zijde. Toen ik beter keek zag ik er honderd kleine blauwe kereltjes zitten. Ook zij sprongen niet.

‘Wanneer, Wanneer, Wanneer’, zongen ze in koor.

Ik heb de wedstrijd niet afgekeken en ben linea recta naar huis gegaan. Springend. Het moet er behoorlijk nichterig uit hebben gezien.

Dat die punten naar panda’s zijn vernoemd en niet naar konijnen is natuurlijk geen toeval. Panda’s staan erom bekend dat ze het libido hebben van een euh… ja, van een panda dus. Maar is dat terecht?

Ja. Dat is terecht. De gemiddelde panda is nog minder geil dan Yvon Jaspers.

Dat komt zo: panda’s eten vrijwel alleen maar bamboe. Het wegkauwen van die stokken kost bijna net zoveel energie als het oplevert en bovendien is het lichaam van de panda niet ingericht om voedingsstoffen uit bamboe te halen. Officieel zijn panda’s carnivoren, maar ze eten geen vlees omdat het mietjes zijn. Om op bamboe te kunnen overleven moeten ze er dagelijks zo’n tien kilo van eten, waar ze letterlijk een dagtaak aan hebben. Weinig tijd over om te paren dus, en weinig energie bovendien. En áls een mannetjespanda dan al een keer zin heeft is de kans groot dat het vrouwtje hem afwijst, want pandavrouwtjes zijn nog arroganter dan chickies in de Jimmy Woo.

Daar komt nog bij dat pandaseks een enorm gedoe is. Mannetjes moeten op hun achterpoten staan, maar daar hebben ze de kracht niet voor, waardoor ze de daad vaak voortijdig staken. Tot overmaat van ramp hebben de meeste panda’s een piemeltje dat te klein is om te penetreren, hetgeen hun Chinese oorsprong verraadt.

Kortom, evolutionair klopt er niets van de panda. Hij had allang uitgestorven moeten zijn. Daarmee is bewezen dat Darwin niet bestaat en God wel. God is echter niet die geniale gast uit de bijbel, maar een hobbyist die geen prioriteiten weet te stellen en al zijn energie steekt in het in stand houden van zijn meest mislukte schepping.

Om het pandalibido een beetje op te krikken heeft men iets bedacht: pandaporno. Het bleek zowaar te werken. Ik zou graag een filmpje embedden, maar in Nederland is bestialiteit sinds 2010 bij wet verboden. Een onzinnige stukje symboolwetgeving, want de wet op dierenmishandeling beschermde het dier al voldoende.

Nederlandse panda’s zijn de dupe van de wet. Zij moeten het sindsdien doen met nep-pandaporno, gespeeld door mensen in pandapakken. Het doet denken aan een andere dwaling van de schepper: de furry fetisjist. Dat zijn mannen (soms ook vrouwen) die een dierenpak aantrekken en dan met elkaar gaan paren. Een wetsvoorstel om dit te verbieden werd door het CDA geblokkeerd, want Henk Bleker is eigenlijk Jan-Peter Balkenende in een beverpak.

Dat moet zo’n man natuurlijk lekker zelf weten, maar ik word er niet opgewonden van. Dan nog liever een pandapunt.

Dat is niet altijd zo geweest. Na de uitvinding van cocaïne in de 1850’s kon je het goedje gewoon bij de drogist krijgen. Dat klinkt nu raar, maar in die tijd had men nog geen idee van de schadelijkheid van cocaïne. Het werd vooral gebruikt in de medische wereld, als verdovingsmiddel, of als hulpmiddel om van morfineverslaving af te komen. Lachen is dat, alsof je LSD slikt om van je alcoholverslaving af te komen (als je dat geen leuke grap vond dan klopt dat, want het was geen grap).

Aanvankelijk verdienden vooral Bolivia en Peru een lieve duit aan de populariteit van cocaïne, maar al snel speelde de Nederlandse handelsgeest op. In 1900 werd in Amsterdam de Nederlandsche Cocaïne Fabriek (NCF) opgericht, een soort illegaal drugslaboratorium maar dan legaal. Nederland versleepte wat cocaplantjes naar Nederlands-Indië, waar het uitstekend bleek te gedijen. De pret kon beginnen. Om aan de toenemende vraag te kunnen voldoen namen de werknemers waarschijnlijk zelf ook regelmatig een lijntje, waardoor de vraag nog verder toenam en zo groeide Nederland uit tot marktleider. En toen brak de oorlog uit.

De Eerste Wereldoorlog was een klap in het gezicht voor de Nederlandse handel, maar de coaïnebranche spinde er garen bij. De strijdende partijen begonnen namelijk als een gek cocaïne in te slaan. Zogenaamd als verdovingsmiddel voor de gewonde soldaten aan de front, maar in de praktijk om de nog levende soldaten het zelfvertrouwen te geven om uit de loopgraven te klauteren en zichzelf vervuld met grootheidswaan in een spervuur van machinegeweren de dood in te jagen.

Eigenlijk mocht het neutrale Nederland helemaal geen medicijnen exporteren, maar omdat iedereen belang had bij die coke was er een ontheffing voor de NCF. Men handelde er dus flink op los, met beide fronten. Je zou verwachten dat er wel een moraliserende politicus op zou staan die hier tegen protesteerde, maar vergeet niet dan men wel iets anders aan het hoofd had. De meeste huishoudens hadden geen stromend water, er was nog geen gratis internetporno en de levensverwachting was iets van vijf.

Nederland had als handelsland in de meeste sectoren flink last van de oorlog en er werd opgelucht gereageerd toen er in 1918 een eind aan kwam, maar in de cocaïnefabriek zal men het met gemengde gevoelens hebben aangezien. Zeker toen de van het front teruggekeerde soldaten in hun thuisland als een stel zombies dagelijks de drogist overvielen om een beetje coke te kunnen bemachtigen, waarna de opiumwet werd aangescherpt en cocaïne als genotsmiddel werd verboden. Pragmatisch als men was werd er in de cocaïnefabriek ondertussen gewerkt aan de ontwikkeling van andere ‘medicijnen’. In de Tweede Wereldoorlog herhaalde de geschiedenis zich, maar dit keer was het amfetamine wat de klok sloeg. De Nationaal Socialistische Duitse Arbeiders Klok wel te verstaan.

Aardig detail: de NCF werd opgericht door de Koloniale Bank, waar ons koningshuis dan weer een aandeel in had. Het is daarom niet denkbeeldig dat een klein deeltje van het kapitaal van de Oranjes afkomstig is uit de cocaïnehandel. Zo bezien is die Willem-Alexander eigenlijk best een dope gast.

Stemmen kan hier tot pak ‘m beet dinsdagochtend 20 maart 10:00 uur. Oude John van de Maands lees je hier (Van den Brom), hier (-ny de Mol) en hier (Deere).